Onder luid gejuich en begeleid door een spotlight mochten Robin, Lisanne, Fleur, Lhea, Wesley, Daan, Maurits en Casper met de spelers van DOS '46 het veld op rennen. Uitgebreid zwaaiend naar het publiek (massaal uitgedost in de Dalto kleuren geel en zwart) renden ze het veld op.

Hoewel we eigenlijk naar Driebergen waren gekomen om Dalto aan te moedigen werd de loyaliteit nu nog sneller gewisseld dan je 'DOC' kunt roepen. De dames en heren van de D1 ontpopten zich tot fanatieke supporters die totaal niet onder de indruk waren van de luidruchtige D-Side aanhang. Bij elk punt van DOS werd gesprongen en geschreeuwd en gedanst en 'het is stil aan de oooooverkant' gezongen. Daar was toch wel enige moed voor nodig want het Dalto-legioen was indrukwekkend in aantal en in decibellen die ze produceerden met trommen en toeters. Aan maffe uitdossingen ook geen gebrek: er rende een mega kanarie rond (of was het een gele kip?), mannen in kanariegele overalls en we hebben zelfs de Broertjes Dalton in gevangenistenue langs zien komen. Maar de D1- spelers lieten zich niet van de wijs brengen en gingen stug door met het aanmoedigen van DOS. En ze vertelden iedereen (bij voorkeur mensen met iets geels aan) dat DOC toch echt met 20 nul en 30 nul van Dalto had gewonnen...
 

Tijdens de rust mochten de heren en dames van D1 hun vaardigheden laten zien met schieten op een korf op het veld, onder toeziend oog van de overvolle zaal. De tweede helft van de wedstrijd was ongelofelijk spannend waarbij DOS en Dalto om de beurt de wedstrijd leken te kunnen winnen. Uiteindelijk was de stand 19-19. De DOC-ers gingen het veld nog op  om handtekeningen te verzamelen van de DOS spelers, die hun bedankten voor de morele steun en het aanmoedigen. Tussen al het geel/zwarte Dalto geweld waren ze blij met hun eigen groepje supporters. De aanvoerder van DOS, Casper Boom, poseerde uitgebreid met 'ons' team voor de officiële fotograaf. De foto's zijn te bekijken op Korfbalfoto.nl, over een paar dagen ook op de site van Dalto en een wedstrijdverslag is te bekijken op de site van rtvdrenthe (en wie rennen daar door het beeld tijdens het interview met Ilona?) 
 

Met dank aan Jan, de vader van Lhea, voor het initiatief en de organisatie. Het was een onvergetelijke ervaring...